09 SEPTEMBER 2015 | TEKST: SONJA VAN DER SAR | FOTOGRAFIE: MARGREET VLOON

‘Tijdcapsule’

De dagboeken van Eelco Beijersbergen


Naam: Eelco Beijersbergen 
Leeftijd: 39 
Geboorteplaats: Noordoostpolder 
Passie: schrijven, fotografie, groentetuinieren, stad- en strandjutten... 
Waarom Zwolle?: In 1994 vanwege stage hier in de stad beland.
Zwolle heeft bijna alles wat ik nodig heb!
Dertig exemplaren zijn het er in totaal. De dagboeken van Eelco Beijersbergen. Harde dikke donkerblauwe en groene kaften, met versleten hoekjes waardoor het beige karton zichtbaar is. De New Yorkse fotograaf en dagboekschrijver Peter Beard inspireerde hem om vrij te schrijven en gangbare paden te verlaten. ‘Je vindt in mijn dagboeken uitroepen als ‘dikke fuck’. Ik schrijf soms vrij letterlijk wat er in mij opkomt.’ 

'Tijdcapsule' Zwolle
"Dikke fuck, dat schrijf ik gewoon op!" 

Eelco begon met schrijven in 1994. ‘Ik ging op kamers wonen. Dat vond ik een mijlpaal waar ik verslag van wilde doen.’ Eenentwintig jaar aandacht. ‘Discipline zou ik het niet noemen, maar je ziet hier geen tv bijvoorbeeld, ik schrijf in alle rust en zonder prikkels van buiten aan mijn dagboeken.’ 

Ze liggen verspreid op de blauwe bank in zijn woonkamer. Sommigen klein en smal, anderen groot en zwaar. Volgeplakt met stickers van vlaggen van landen als Vietnam, Canada en Groot-Brittannië. Op een dagboek prijkt vrolijk de rode I love SP-sticker. Op de rug vaak jaartallen, op een staat de treffende tekst RETRO PERSPECTIEF – ’94. ‘Ik weet precies waar en wanneer ik iets heb meegemaakt en wat ik daar toen van dacht.’ Een uitkomst voor het misleidende menselijk geheugen want dat wil jaren later gebeurtenissen wel eens totaal anders herinneren. ‘Ik las over een ruzie waarover ik ooit in een opwelling had geschreven, m’n emoties fel had opgetekend, toen dacht ik ‘nou, zo erg was het ook weer niet. Terugblikkend kan je makkelijker relativeren.’

"Terugblikkend kun je makkelijker relativeren!"
Inspiratiebron: Peter Beard

Eelco’s dagboek uit 1995 begint met een uitgeknipt artikeltje uit de Viva over de dagboeken van de New Yorkse kunstenaar, fotograaf en schrijver Peter Beard. ‘Hiervoor aan ’t sparen. Lijkt me een te gek boek’, staat er met een dikke zwarte marker onder geschreven. ‘Beard maakte een soort kunstzinnige stillevens van de dag, met zijn eigen foto’s, beelden uit tijdschriften en dan schreef hij er vaak iets bij in onleesbare grove hanenpoten, zielenroerselen. Soms schreef hij onder invloed. Soms schreef hij met bloed. Het is zijn wereld. Je vindt er foto’s van modellen die hij portretteerde, van Kenianen - de kunstenaar woont een groot deel van zijn tijd op een ranch in Kenia ten zuidwesten van Nairobi -, maar hij bekommerde zich ook over de natuur en fotografeerde de massaslachtingen van de Keniaanse olifant. Het zijn veelomvattende dagboeken’.

De dagboeken van Peter Beard inspireerden hem om zijn geijkte pad te verlaten als het ging om schrijven. ‘Kijk, dit is mijn dagboek uit het Midden-oosten. Het begint met de dag dat ik wegging uit Zwolle - ‘Het is hard om zo vroeg op te staan’ - en beschrijft mijn belevenissen van dag tot dag. Door Beard besefte ik dat dat niet allemaal keurig op orde, chronologisch en braaf op een rijtje geschreven hoefde te worden.’



'Tijdcapsule' Zwolle
Tijdcapsule

Eelco schrijft over alles wat hij meemaakt of hem bezighoudt. Over ‘a sad day full of shit’, over zijn wens tot het kwijtschelden van schulden van arme landen tijdens de hoogtijdagen van de G8 in 2005, maar op zonnige dagen vind je ook tekeningetjes van Talamini-ijs, staat er met dikke rode hoofdletters HITTEGOLF door de tekst heen geschreven of vlieg je als lezer mee op dichtregels als ‘in de nacht pluk ik de sterren uit de hemel en slaap als een zwaluw in het luchtruim’

Eelco’s dagboeken geven een kijkje in de keuken van toen. De tekeningen, uitroepen en verhalen maken de tijdgeest zichtbaar, geven een beeld van een tijdsperiode. En dat is precies Eelco’s bedoeling. ‘Mijn dagboeken zijn als een tijdcapsule. Ik lees bijvoorbeeld graag in de dagboeken van Nescio. Hij hield een natuurdagboek bij, waarin hij dingen schreef als: ‘het speenkruid komt weer op’. Of in 1951 was hij in Emmeloord en wat viel hem op? Dat mensen daar veel in C&A kleding rondliepen. Hij noemde ze C&A-tjes. Dat vind ik mooi. Ik noteer ook dit soort details, dat heeft met mijn blik te maken.’ 

Eelco reist graag de wereld rond. Jaloersmakend veel landen heeft hij gezien, beleefd en ervaren. In 2003 Engeland, Wales, Schotland en Ierland, waarna hij doorvloog naar New York, door Canada over land reisde, naar LA vloog en vervolgens vertrok naar Australië en Sydney. Singapore, Maleisië, Thailand, Cambodja, China, het houdt niet op. Een van zijn reisdagboeken springt er uit. Vanwege de actualiteit. Syrië staat er in hoofdletters op. 1999. En een opsomming in grote zwarte hoofdletters: ‘Gastvrij, kruisvaarders, minibussen, ezels, platte broden, Arab-bier om de bacteriën weg te spoelen, de lach van Assad…’  Over het vangen van de tijdgeest gesproken.

Die lach, die Eelco op iedere straathoek vanaf aanplakbiljetten tegemoet straalde, was overigens niet van Bashir al-Assad, de huidige president, maar van zijn vader Hafiz al-Assad die na zijn dood in 2000 werd opgevolgd door zijn zoon.
Eelco reisde door Syrië in een relatief vredige tijd. ‘Ik herinner me nog dat ik in Deir ez-Zur was, ik had dringend geld nodig maar ik kon daar niet pinnen, er was geen ATM. Toen kwam ik een groep Duitsers tegen die, heel hartelijk, geld inzamelden voor mij. Voor wat eten en mijn busreis naar Damascus. Ik ben toen vanaf het uiterst oostelijke puntje van Syrië met de nachtbus door de woestijn naar de hoofdstad gereisd. Langs de stad Palmyra, nu in handen van IS, waar wereldberoemde tempels en graftorens staan. Een groot deel daarvan zijn nu verdwenen, opgeblazen door strijders van IS. Raar om dat te zeggen nu, maar het was een fantastische reis.’



'Tijdcapsule' Zwolle
Het reisboek over Syrië: ‘Gastvrij, kruisvaarders, minibussen, ezels, platte broden, Arab-bier om de bacteriën weg te spoelen …’ 
BAM

Een dagboek bijhouden doet iets met je. ‘Je kijkt met andere ogen naar je omgeving op dat moment. Het houdt je scherp. Zo herinner ik me een foto van een man in Hanoi in Vietnam, die op een bankje lag te slapen. Achterover, met z’n mond open. Ik dacht ‘die man doet helemaal niets, hoe doet hij dat?’. Daar heb ik toen een gedicht over geschreven.

‘Het schrijven zelf doet me goed. Als ik ergens mee zit dan vertrouw ik dat toe aan papier, dan ben ik het kwijt. Je vindt in mijn dagboeken uitroepen als ‘dikke fuck’. Ik schrijf soms vrij letterlijk wat er in mij opkomt. Ik hou mateloos van de boeken van Jan Cremer omdat het zo ‘BAM!’ is opgeschreven. Ik vind dat wel mooi. Zonder scrupules, gêne, schaamte of censuur. Zo wil ik ook schrijven, maar dan kan er wel vuil opkomen.’ Mocht Eelco zijn dagboeken net als Peter Beard deed ooit uit willen geven, dan moet er misschien een gekuiste versie op de markt komen bekent hij grinnikend… 




'Tijdcapsule' Zwolle


The Art of doing Nothing.


Do nothing

think nothing

smell nothing

move nothing

see nothing 

hear nothing

That’s the Art of doing Nothing 

but it’s difficult.

It’s Art

DEEL:

Plaats een bericht



CAPTCHA Image
Reload Image