01 OKTOBER | TEKST: JESSICA OOSTEN | FOTOGRAFIE: MARGREET VLOON

Google Translate is een uitkomst in mijn klas

Alie komt met een grote glimlach aanlopen. “Ik kom net een cursist tegen...op de fiets. Die schreeuwt al van ver: ‘Hey Alie, hoe gaat het met jou?’ Dat is toch geweldig? Vier maanden geleden sprak hij geen woord Nederlands en had hij volgens mij nog nooit op een fiets gezeten!” De glimlach wijkt gedurende het interview niet van haar gezicht. Alie’s werk als vrijwilliger bij de taallessen van Vluchtelingenwerk Zwolle levert haar ook veel komische anekdotes op. “Het valt me juist op dat je helemaal geen taal nodig hebt om grapjes te kunnen maken. De grootste lolbroek uit de klas spreekt nog beroerd Nederlands. Toch liggen we vaak in een deuk om hem!”

Wie: Alie de Vries (49 jaar)

Woont in: de binnenstad

Zwols bloed: nee, maar ik woon al sinds 1985 in Zwolle. Ik ben blijven hangen na mijn studie

Waarom Zwolle? Ik vind het leuk dat ik overal op straat mijn hand kan opsteken naar bekenden. Het voelt hier vertrouwd. Zwolle heeft mij genoeg te bieden: theater, muziek, festivals. Voorzieningen uit de grote stad, met een gezellig dorps karakter.

Passie: schrijven (sinds kort voor de Peperbus) en Afrikaans dansen

Held: Alie is vrijwilliger bij Vluchtelingenwerk Zwolle. Ze is klassenassistent bij de taallessen.

"Je hebt geen taal nodig om een grapje te kunnen maken!" 

Alie wil het ook helemaal niet hebben over de complexe en moeilijke aspecten van vluchtelingenwerk. “Het debat daarover en de verschillende meningen die over elkaar heen buitelen, dat zie ik los van mijn werk. Ik had tijd over en daar wilde ik iets nuttigs mee doen. Ik heb veel gereisd en heb zelf altijd veel geleerd van andere culturen. Ik wilde nu op mijn beurt wat leren aan mensen die het op dit moment minder getroffen hebben. Door ze de Nederlandse taal te verduidelijken, ben je een soort schakel tussen hun en onze maatschappij. Taal is immers de poort naar werk, naar sociale contacten, naar acceptatie. De mensen zijn je ontzettend dankbaar. Je hebt echt eer van je werk.”



taalles Zwolle
Met handen en voeten

“We beginnen echt op niveau nul: ik heet..., mijn naam is.... We leren eerst woorden en dan maken we er zinnen van. We herhalen en herhalen. Soms hebben we het een half uur lang maar over één zin. Grammatica laten we in het begin achterwege. Het moet vooral praktisch zijn. Er is een klassenassistent die Arabisch spreekt. Hij kan tolken. Maar ik doe ook veel via google translate. Of ik communiceer met de beste van klas, zodat die vertaalt naar de rest van de groep. Hoofdzakelijk is het in het begin toch een kwestie van gezichtsuitdrukkingen lezen en handen en voeten gebruiken. Laatst hadden we het over de hik. Dan ga ik gewoon maar hikken voor de klas. Of toen het werkwoord liggen niet werd begrepen, ging ik op de vloer liggen om het duidelijk te maken.” 

"Ik communiceer met de beste van de klas en die vertaalt het door"
Gemotiveerd

“Door deze lessen valt het me zelf ook steeds meer op hoe onlogisch de Nederlandse taal eigenlijk is. Wanneer gebruik je welk lidwoord en waarom? Waneer is het welk of welke? De dubbele betekenis die woorden hebben. Het is echt een moeilijke taal om te leren. Met lastige klanken. De cursisten zijn over het algemeen super gemotiveerd. We hebben zogenaamde praatplaten, kleurentekeningen waarop van alles gebeurd. Sommige cursisten maken foto’s met hun mobiel van die praatplaten. Een mevrouw kwam eens naar me toe en ze had thuis zo’n vijftig zinnen verzonnen die te maken hadden met activiteiten die te zien waren op die plaat. Of ik het nog even wilde controleren of het goed was. Je kunt je ook niet voorstellen hoe snel sommigen onze taal machtig zijn. Dat heeft niet eens zoveel verband met opleidingsniveau, meer met taalgevoeligheid.”



taalles Zwolle
Gastvrij

“Natuurlijk is er treurnis. Iedereen in dat klaslokaal heeft een verhaal. Die achtergrond voel je heus wel aan. Wij kiezen er bewust voor dat gesprek niet aan te zwengelen in de klas. Ze zijn hier voor de Nederlandse les. We lachen veel! Mensen zeggen onbewust heel gekke dingen: ‘Ik drink kinderen’ of ‘Mijn vader heeft geen kinderen’. Tijdens de Ramadan wrijf ik bijvoorbeeld over mijn buik en vraag ik of ze geen trek hebben. De lolbroek uit de klas schudt heftig nee en hijst dan fanatiek aan een denkbeeldige sigaret. Met het niet roken heeft hij veel meer moeite. Het is dus vaak erg gezellig. Ook tijdens de pauzes. Wat ik zelf keer op keer ervaar is hoe gul deze mensen zijn. Zijn wij Nederlanders gewend onze eigen boterham en appel op te eten. Hier komen de tassen op tafel en deelt iedereen het lekkers met elkaar. Ik word ook wel eens uitgenodigd voor een etentje bij hun thuis. Die gastvrijheid vind ik geweldig.”



taalles Zwolle
"Zijn wij gewend onze eigen boterham te eten, hier wordt al het lekkers gedeeld tijdens de lunch!"
DEEL:

Plaats een bericht



CAPTCHA Image
Reload Image