15 APRIL | TEKST: KITTY PEETOOM | FOTOGRAFIE: JARNO KRAAYVANGER

Grootste passie van stille man

is geluid!

Hij is de man die jou vriendelijk groet op straat, de man met de baard en de zachte blik, gekleed in mooie, zelfgemaakte kleding, vaak in zeeblauwe en zeegroene tinten. Hij is de man op het vlot met het solarmotortje, fluisterstil genietend van de zon en de stroming van de gracht; de man die zonder te spreken een koffie bestelt in de stad, bij Coffee United. Gerwald Hazelaar spreekt niet, maar produceert met zelfgebouwde opnameapparatuur de prachtigste 3D-geluidsregistraties. Ook is hij een verdienstelijk 3D-fotograaf.
Naam: Gerwald Hazelaar 
Leeftijd:
Woont: In de Pierik 
Samen met: zijn muziekopnamen, geluidssystemen, foto’s, vlot en spiegels 
Zwols bloed: geboren en getogen in Zwolle 
Houdt van: fietsen langs de buitenranden van Zwolle en verpozen aan Wijthmenerplas en Agnietenplas. 
Bezigheid: het maken van geluidssystemen en opnamen 
Passie: 3D-geluid, -fotografie en –film
Een bezoek aan Gerwald is een mindfullness-event. Hij leeft sober, maakt zijn eigen kleren en teelt wat kruiden. Zijn tuin ligt en hangt vol spiegels, waardoor er een enorme berg zon wordt opgevangen, die door het raam wordt weerkaatst op het plafond van zijn woonkamer, en zo zorgt voor een flinke portie extra licht. In de tuin ligt het vlot waarmee hij ’s zomers de grachten rond vaart. Ernaast staat de witte fietsaanhanger met zonnecellen erop, te laden in de scherpe zon. Er in zitten het motortje en de accu voor het vlot. Van het vlotmateriaal heeft Gerwald twee bankjes gefabriceerd. Hij duikt in zijn schuurtje, om tevoorschijn te komen met zachte dekens, die hij uiterst zorgvuldig op maat vouwt voor de beide bankjes. Eerst één voor beide zittingen, dan één voor beide rugleuningen. Dan een rieten matje op elke armleuning, daarop een theekopje op een schoteltje. Zwijgend. In de keuken, grenzend aan de tuin, zet hij theewater op. Hij loopt langs en duikt weer zijn schuur in. Hij zet een kistje zorgvuldig uit de zon en spreidt er een kleurige doek over uit. Daarop zet hij een schoteltje met brokken chocolade en twee soorten koekjes. Hij laat de verpakking zien: Tony Chocolonely. Mmm! De thee wordt ingeschonken en Gerwald gaat zitten. Klaar voor het gesprek. Of toch niet? Hij kijkt de cameraman aan, pakt zijn lichtgroene bloesje beet, schudt zijn hoofd met een ontevreden gezicht en loopt weg. Even later komt hij terug in een felblauw overhemd. Duim omhoog. We kunnen beginnen. 

Stille man Zwolle
De vraag die iedereen stelt: Waarom spreek je niet?
Gerwald zit stil en lijkt te luisteren naar zijn gedachten. Hij geeft antwoord op vragen door ja te knikken of nee te schudden of door middel van gebaren. Negen vingers omhoog: negen jaar geleden is hij gestopt met praten. Golvende beweging. Dat ging in een glijdende schaal. Het ging steeds slechter met mij. Nee, ik kán niet meer praten. Maar hij kan wel lachen? Hij knikt. Wijst naar zijn strottenhoofd, knikt van ja, dat doet het nog wel. Wijst naar zijn mond en schudt zijn hoofd. Tikt dan op zijn voorhoofd met een verwilderde blik. Daar komt alleen maar onzin uit. Hij wijst naar een denkbeeldige buitenwereld en tikt weer op zijn voorhoofd: andere mensen kijken me aan of ik gek ben. Wuift met zijn hand achter zich: daar trek ik me niets van aan. Maar door niet te spreken sluit je je toch heel erg af voor de wereld? Hij schudt heftig van nee. Gebaart met twee handen van zijn hart naar buiten. Juist heel open. Ik kan nu mijn hart veel beter openstellen voor anderen. En verder? Brengt het niet-spreken je ook een versterking van je zintuigen? Knikt heftig, knijpt in zijn neus en trekt een vies gezicht. Het ruikt helemaal niet lekker in Zwolle.
Andere mensen kijken me aan of ik gek ben. Daar trek ik me niets van aan.
Hoe oud ben je?


Stille man Zwolle
Met grote stelligheid en strak kijkend, steekt Gerwald drie vingers op. Dertig? Schudt nee. Je voelt je drie? Knikt. Gebaart alsof iets groter wordt, schudt nee: ik ben nooit echt groot geworden. Altijd kind gebleven. Soms kijken mensen raar naar mij, ze willen me vangen in een hokje. Dan wil ik me los rukken. Wat me dat heeft opgeleverd, dat ik me drie jaar voel? Hij grijnst. Wijst om zich heen, naar de drijfdingen en het solarmotortje, naar de spiegels, naar zijn kleding. Hij verdwijnt even door de keukendeur naar binnen en komt terug met een zelfgemaakt en zorgvuldig gelakt houten doosje, met twee kijkglaasjes in de voorzijde. Hij opent het deksel en maakt een stapeltje foto’s zichtbaar. Steeds twee dezelfde naast elkaar op één velletje. Hij zoekt een plaatje uit en duwt dat in een houder, kijkt er even zelf doorheen en geeft hem dan aan. Door de kijkglaasjes smelten de twee foto’s samen tot één prachtig bloemenboeket, volledig driedimensionaal. De diepte in het boeket is overweldigend. Hij gebaart: als ik wat mooi vind, dan wil ik dat aan de mensen laten zien. Dat doe ik met deze foto’s. De foto’s verhalen van zijn verblijf in IJsland, waar hij een aantal keren kort woonde. Hij mist Nederland als hij daar is en IJsland als hij hier is. Gevraagd naar zijn mooiste foto, laat hij een vulkaan zien door de kijkglaasjes. Hij snuift de lucht diep in, met zijn duim omhoog. Daar, bij die vulkaan, ruikt het héérlijk!
Is fotograferen je grote passie?
Hij schudt nee. Wijst op zijn ogen, twee vingers omhoog. Wijst op zijn oren, één vinger omhoog. Het auditieve staat op nummer één. We moeten mee naar binnen. In de smaakvol ingerichte woonkamer wijst hij op geluidsboxen, hangend aan het plafond. Ze zijn gebouwd van houten tonnetjes. Of van afgedankte banden van gemotoriseerde rolstoelen, en vervolgens weggewerkt met stof en een mooie, zelfgehaakte, rode bloem. Een bloem, dat is geen toeval. Gerwalds vader is Wim Hazelaar, de beroemde bloemsierkunstenaar. Hij werd in 1982 wereldkampioen bloemsierkunst. Gerwalds broer heeft de winkel Winand Hazelaar Bloemensfeer aan het Groot Wezenland in Zwolle, met die uiterst smaakvol ingerichte bloemenetalage. De jongens groeiden op in de wijk Assendorp, met kunst als hoofdvoedsel. Gerwald heeft, net als zijn pa en broer, dat scherpe oog en oor. Voor sfeer, voor compositie, voor het kleine. 

In het midden van de kamer ligt een grote skippybal. Gerwald gebaart: ga op de bal zitten. Hij plugt een WAV-speler (MP3) in. Hij schuift de gordijnen één voor één dicht en sluit het felle licht buiten dat de spiegels naar binnen kaatsen. Het wordt schemerdonker. Ogen dicht! Wanneer het geluid begint, gaat een andere wereld open: de zee, vogels, geklop van hout op hout, gepraat van mensen in een vreemde taal: het komt van alle kanten. Driedimensionaal vloeien de klanken door alles heen. De zee wast aan en valt terug, wast aan en valt terug. Gerwald laat diverse perfecte opnamen de revue passeren. Van symfonie tot plaatselijk bandje op straat, van natuuropnames tot opnames van het leven zoals hij het tegenkomt. Gerwald gebaart: hier luister ik heel vaak naar. Dit is mijn grote passie. Dit is mijn geluidsverslag van de wereld.
Wanneer het geluid begint, gaat een andere wereld open: de zee, vogels, geklop van hout op hout, gepraat van mensen in een vreemde taal: het komt van alle kanten. Driedimensionaal vloeien de klanken door alles heen.
Hoe ziet een dag uit jouw leven eruit?
Gerwald legt twee gevouwen handen onder zijn linkeroor: lekker slapen. Dan ontbijten. Wijst naar zijn hoofd: dan ben ik een poos aan het denken. Gebaart alsof hij een schroevendraaier hanteert: dan bouw ik aan mijn apparatuur. Dat kunnen geluidsboxen zijn, een geluidssysteem of beeldopname-systemen. Hij toont twee aan elkaar gesoldeerde, analoge fotocamera’s en twee aan elkaar gebouwde onderwater-filmcamera’s. Hij deed de middelbare technische school in Deventer en werd een prettig gestoorde techneut? Hij knikt, en lacht. Elke dag, na een paar uren bouwen, gaat hij naar buiten. Fietsen. Wuift langs zijn gezicht: mijn hoofd leeg fietsen. Hij roert in een denkbeeldig kopje: en natuurlijk even koffiedrinken bij Coffee United. Altijd bij Coffee United, Of een kopje thee bij de koffieshop. Eerst woonde hij ergens anders. In de binnenstad. Veel te druk, veel te veel herrie. Niet slapen. Houdt zijn handen tegen zijn oren met gepijnigd gezicht. Gebaart: daar werd ik gek van. Ik kan niet meer praten. Dat hebben ze daar van mij gestolen. Nu woon ik hier en het gaat veel beter met mij.
Ben je gelukkig?
Hij knikt ja en nee. Nu wel. Als het maar rustig is. Wijst op zijn hoofd. Zijn grote wens? Hij laat een foto zien uit de 3D-doos: de vulkaan. Terug naar de vulkaan. Naar de rust en de geur en het geluid van ijs. 
We nemen nog een Tony Chocolonely. 

Wil je de mooie vulkaan van Gerwald bekijken? Klik hier 


Stille man Zwolle  Stille man Zwolle
DEEL:

Plaats een bericht



CAPTCHA Image
Reload Image



9 Reacties